Haberler

asırlık kuyulardan çektiğim hüzünleri mezesiz içiyorum tabutumun içinde adımlarım uzarken damıttığım acılar  anasonla demlenir akşamüzerlerinde cesaretim  sırtımda celladımı ararım belalı kralların sahte cennetlerinde  

dokuzu sildim defterden, boşluğu dolmaz gider, bir noksan ki, bin yıl geçse şifa bulmaz keder! ayla’nın göğsünde mermi, kalbinde binbir yara, bu leke, bu

ayakkabı doğar güneşin eşiğinde dişlilerin arasına sıkışmış biri beni yerde arayan nafile dünyanın pili masada sökük   daralan odalardan taşan zaman sultanahmet kapısında yağmur

sen sabah öpücüklerindeki gizli sır ağzımda hâlâ nilüfer tadı bırakan uyanışım senin kokunla çiçeklenir ey, sessizliğinde sabahın ezgisi yeşeren! çantamı renk ve ışıkla doldur

kim ben mi yalnızmışım? geç bunları bir kalem.   her turunda birbirinden daha da uzaklaşan galaksiler varken, her biri birbirinden milyonlarca ışık yılı uzakta

Uzak şehirler susturuldu duvarlar konuşmayı bıraktı savaş geri çekilmedi sadece yön değiştirdi köyler artık bağışlanmadı köyler sadece kaldı ateş yürüdü isimlerin içinden geçti gökyüzü

Açmaya durmuşlar İstanbul’un erguvan çiçekleri Bir gerdanlık gibi nazenince, zarifçe, nadide Boğazın iki yakasında renk cümbüşleri var Marmara ebrulu renklerle görklü sanat şöleninde Kırk