MANŞET

Orta Doğulu kızım, değişmez kaderim her doğanla doğar, göbeğimi kendim bağlarım yazgımda siyah eller kimi saçlarımdan tutar kimi eteğimden yüreğim çaput yüklü dilek ağacı

su yürüdü dallara çağ durdurulamaz gayrı   evimiz sıcacık, yuvamız mutlu, karnımız tok,  huzur dolu.  giysileriniz kalın, ayaklarınız kuru,  filistin’de çocuklar, gözleri yaşlı, yitik

 * Sende süre bende ömür biterken Kirpiğin ucunda yaş dolaşıyor. Bağ bozumu bağda bülbül öterken Gökte bir alıcı kuş dolaşıyor. * Boşa duman tütmez

işgalci yaralar karantinada izimizi süren şüphelilerin odasındayız gül dikenleri  batıranların   orantısız yönlere evrilmişti hesaplar ve planların ucundaki kurbanlar bizdik   zarara uğrattığınız kaçıncı

* Saklamışlar güneşi ardına Kafdağı’nın, Karanlıklar dans eder hüzünlü ak yüzümde. Renklerini çalmışlar garip gökkuşağının, Yıldızları dökülmüş kalmamış fer gözümde. * Yanağımı ıslatır düşen

– Bağlamanın tellerinde Hüzünlerle gamlanırım. Eksiğim yâd ellerinde Vuslatınla tamlanırım. – Efkâr basar yüreğimi, Kırar gönül direğimi, Çok görürler ereğimi, Hasretinle demlenirim. – Yaralarım

zaman sürüyor beni günlerinden gölgenin izini bulamıyorum hatıraların yeniden bir işaret arıyorum peşinden koşmak için şiirin adını bir maden işçisinden alıyordu gölgesi olmayan bir

ey Muhammed’in göz aydınlığı özlem şehrinin başkenti   ey vuslat busesi deniz kokusu uzak diyarların içli türküsü  seher vakti pencereden dolan inşirah   ey