ÇOCUKÇA KALACAK YALNIZLIĞIN

 – MEHMET MORTAŞ

*

önünde hayata sığmayan sarp yokuşlardan

zihninde büyüttüğün anne yüreğidir masal

her kelimen ruhumuzda aşiyan yuvası

kapımızın önü boşluğun habercisi

sonsuzluk yakar topu gibi oynar dilsiz saflığında

hayata zar atan kırgınlıklar sokak başında

tahterevalli gibi gider gelirsin gayb âlemine

bir cebinde yamalı umutlar bir elinde dondurma

hangi mevsimin içinden gülersin

duyguların ikindi renginde geceye yuva kuran çocuk

gök gözlerine inince bulutlar bahara durur

anka kuşunun dahi gözleri çeperlidir 

fakat umutlar pahalı mülktür sözün kıyılarında

cümleler asitle yıkanmış yakar yürekleri

oyun parklarında çocukluğu alınmış palyaçolar

oyun oynarsın şehri büyütürsün ölüme

büyüklerin kırık zamanları kan ve ölüm

aşk ve ışık kırgın renk cümbüşüdür şehirde

ufacık ellerine sızlayan hayat gelip konacak çocuk

 

arka mahallenin yağmur vakitleri

anne sesiyle yıkanmış yemek kokuları

yaşamın garipliğine karışmış oyunlar topaç sesleri

bilyelerin ışıltılı masallar yüzen söz dağarcıkları

kelimelerin çoğalınca kuşlarını gökyüzünden kovacaklar

ve düşeceksin eleğimsağma üzerinden yeryüzüne

avuçlarında hayallerinde birikmiş küs saatleri

büyüyünce yaşamın gözlerinde

çocukça kalacak dev yalnızlığın çocuk

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram