sebepsiz uzaması bir özlemin
çocuk bahçesinde dal budak düş çınarı
Tanrı’m, öğütmesin bu değirmen beni
kamburumu yere bıraksam
toprak akar, dağ üşür, rastgele düşer bir kaya
sesimin pası, suyu akmaz çeşme kurnası
utanacak gibi durmaz kırılmış aynalar
denizde duyulmaz olur ırmağın türküsü
dikenler içre gülüm, vurun şimdi beni
insan ne zaman korkar kalbinden
eski bir aynanın çatlağında suretler kesik
silsem izi kalır gülüşlerin
keşke bir çekirdek düşürseydim toprağa
belki yakından bakardım uzağa o vakit
biliyorum, görünecek yüzüm yok artık.
*
MUSTAFA IŞIK
