GÜNEŞLİ GÖLGE

 – MEHMET OSMANOĞLU

                                             -teyzem ayşe doğanay’a-

*

süzgündü bakışları, doğuştandı bildiğim

gözlerinin içinde engin merhamet vardı

etrafında bir huzur, nefesinde sükûnet

umut bulmak isteyen, gölgesinde arardı

*

pervaneydi, güneşti, etrafında yedi can

varlığı dağa eşti, tüm omuzlar yaslanan

tek başına ateşti zemheride ısıtan

titrese de alevi, hiç sönmeden yanardı

*

yüzünde mazisinin yorgunluğu izlenir

her bir çizgi içinde ne hüzünler gizlenir

bir tebessümüyle fakat, ümitler filizlenir

yılgın sızılarını sükûtuyla anardı

*

geçmişti çemberinden vakti ile feleğin

anası babasıydı, direğiydi bir evin

onuruyla yaşadı doksan yaşına değin

lâkin gönlüne bakan, on sekizde sanardı

*

ondan önce gitmişti ana, baba, kardeşi

kıyısız gölgelerde kaybolmuştu güneşi

gözlerine vururdu konuştukça ateşi

andıkça her birini, sağanaklar yağardı

*

git yolun açık olsun saçlarında yıldızlar

heybene azık olsun dualar ve niyazlar

şimdi her bir yürekte ince yaralar sızlar

senle yaşanan günler, aziz hatıralardı

*

geldik ve gidiyoruz, beden ruha bir kafes

ötelerden bir çağrı duyulacak, aynı ses

iki eğreti çizgi arasında bir nefes

işte hayat denilen, hepsi de bu kadardı.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram