ÜZGÜN KUŞLAR

 – İSMAİL OKUTAN

*

neden gece asılır göğe her gece
neden duruşu üzgündür kuşların
feda ettim hayatımı yalnızca aydınlığa
ancak dağlar bastı beni bağrına
bense ormanın kalbine sığındım

bağırdım gece boyunca bağrımı açarak deli rüzgâra
yankılanan ses gibi sallandım boşlukta

ağacın dibine düşen yaprak oldum

dibini aydınlatmayan mum gibi eridim
ve bir ağacın kovuğunda saklandım
neden üzgün kuşlardan başka duyan olmadı

karnımı doyuran olmadı güvercinlerden başka

kimseyle değil bir ağaçla konuştum ben

 

feda ettim hayatımı yalnızca ferda ferda aydınlığa

inançla ve inatla ve aşkla direndim

direndim hayatım boyunca

çağdaş tanrılara ve sanrılara direndim yürüyerek ışığa

gece ıslığı çaldı içimde karanlığa

 

ben ormana, dağa ve sana sığındım

denize vurgun bir sevda ile koştum

koştum hasretle aşkın evine doğru

ayaklarıma indi bitimsiz derman

imbat aldı beni kanadına

bütün kadim duygular bağlandı kalbime

 

içime açıldı bir hicran yarası

açıldım pupa yelken okyanuslara

kalbimi açtım kadim sırlara

elime batsa da gülün dikeni

acıtsa da canımı kanım akmaz

hüzün çiçekleri açar gözyaşımda

neden üzgün kuşlar öter suların başında

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram