YALNIZLIĞA DÜŞEN CEMRE

– ZEKERİYA CAKABEY

*

iplik iplik dağılırken bulutlar

kar kor olur sevdam gibi

yakar

kavrulurum yalnızlığıma

güz yapraklarına döner umutlarım

 

kuş cıvıltıları eşliğinde

uçarım kelebeklerle

sarı sıcak uçururken rüzgârla

mevsim olur ömrüm

havaya düştüğünü anlarım cemre’nin

 

balıklar boy verir karanlığa

görünmekten korkar su yılanı

kaplumbağalar çocuklardan ürker

bir kıpırdanma var sularda

kurbağalar toplanmışlar kuytuda

yoksa suya da mı düştü cemre

 

kendi kendine kabarmaya başlar toprak

belli ki köstebek fırladı yerinden

bölgeyi keşfe çıkmış karıncalar

tomurcukları koklarken arılar

kışı nasıl geçirmişse tüm nebat

ve toprakta yatan canlılar

anladım cemre’dendir bu patırtılar

 

bahar geçti, yaz geçti

kapıya dayandı güz

okullarda çocuk sesleri

sevinçler

çığlıklar

fırtınalar

 

baharı unutmuş mu çiçekler

bütün renklere boyamışlar saçlarını

bir leylek düşürmüş olmalı

yalnızlığa düşen’ler için

cemre’nin hikâyelerini

                       

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram