ŞİİR

Gözlerin, okyanusun derinliğinde süzülen bir inci Güvertede titrer saçlarının fısıltılı rüzgârı her dalga nazikçe uğrar parmak izlerine Yakamoz yanar kıyısında Ay tüner yazgının kulağına,

gazze’de bir çocuğum ben daha yaşının yedisinde ve adı sanı duyulmamış. annelerininiz öpücükle uyandırır sizi benimse yüzümde durur bomba izi nasıl bir dünya düşlediğim

Sen sevdin sen yandın, sen ayrıldın, sen kırdın. Firkatin müsebbibi, “eylül” diye haykırdın. Kalem kırıldı bana, meğer suçum hazanmış. Söyle âdem bu aşkı hangi

Gönül tandırımda bir duman tüter, Irmaklar dökülse söner mi bilmem? Bu hicran acısı ölümden beter, Zaman ilacıyla diner mi bilmem? * Mihrican yel vurdu

bir güvercin havalandı pırpır kanatlarıyla bir çifte patladı güm güm vicdansızlığıyla bir çift kanattan sadece bir tüy yavaşça süzüldü süzüldü ayaklarının ucuna düştü avcının

kanatları kırılmış bir rüzgârın önündeyim mühürlenen sonbahar yaprakları terk ediyor hüzünleri iniyor kar tanesi burukluğunda mahşer yerine siluetim denizi içtim şarap tadındaydı sarhoş olmadım

ufuktan ufuka yaralar daha da belirginleşiyor nasıl çığlık atabiliyorsun? buna nasıl dayanabilirim? parçaparça vücudumun her zerresi senin adını haykırıyor gece yarısı bakışlarım senin gölgeni

açık sokaklarım vardı önü arkası sevgiye güneşlenen şimdi ayak izleri üşüşmüş ve kırılmış çiçekli kaldırımlarım   sarp kayalara fırlatılmış güllerim hoyratça yaban olmuş kan