ÜŞÜYEN BAHÇELERDE TUTUŞAN RÜZGAR

 – RIDVAN YILDIZ

*

tepemde gün ışığı şarkıları çaldığında

parmaklarından uyku düşecek bir çocuğun

toprak kadar sustum, arsız sularda gövdem

değince aynalara alevli bir gülüşün

akan suyu çevirir ölümsüz gümüş kaplara

arınır gözlerin gölgelerden

yürüdüğüm taşlar öfkelendi acıdan

alışmanın yorgunluğu yüreğimde

göçebe bir deniz sapağında hiçlik toplamı

içimde üşüyen taze kar, sesindeki yabancı

yalan dünyanın tahtından arta kalan yalancılar

güvercinler neyi sever

hatırlayanınız var mı,

düşlerini çeyize katlayan körpe kızlardan başka

müebbet yemiş renkler müstakil evlerin/ suratında

yangın yerinde unutulmuş bir kadın

geceyi ağlıyor gün gün teninde

kör karanlıklar eskittim gözlerimde

ürkek bir keklik gibi keşfe çıkmışım dağlara

ki limanlar sizin olsun dağlar yeter bana

yüzüm kaybolup gidiyor sesimden önce

                  

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram