MANŞET

gecenin ipi çekilmeden usulca semadan dualara karışan çığlıklar duyuldu mezradan. çocuklar can havliyle kaçıyordu odalardan, uyanırken kanlar içerisinde rüyalarından…   dışarısı karanlık, insan dolu

kaç titreme aldı kolonları binaların elinden derinlerde kalan ahlar! kim bilir kaç vazgeçmişlik saklar uzun uzun inledi şehir bir çift kumrunun âhı kaldı kanatsız

bu acıyı anlatmak nasıl mümkün ilmek ilmek hüzün akıyor gözlerimden bir uzun gecedir bitmek bilmez içim lime lime eziliyor bugün   korkuyorum sabahlar olmasın

6 Şubat Şehitlerine   S/ağırlaşan sona gebe dünya tükürdü böğründen ağırlığı nar tanesi gibi saçtı dört yana Ey zerre hayrın, şerrin sahibi dağlar huzuruna

zelzelenin eli havadaydı hatırı sayılır bir yenilgiye uğramıştı güçlerini birleştiren demir kum çimento ruhum hiç gelmez öyle sarsıntıya çıkıp gidecekti zulamdan çıkardım bir parça

sırtımızdaki maddeden yorulduk bir nefes kadar dönerse dünya  acının şubatı bir  çadır kadardır    çığlık saatleri yağmura tutunan gece dikenli tel gibi üstüne gerilir yeryüzü 

  Binboğa dağları’na kara dumanlar çöktü güneşi tutsak olmuş bir garip şafak söktü evlâtların ardından analar kan yaş döktü kirpikler tuz bağladı, sel oldu