ŞİİR

  Aşkın ateşinde kordun, Hünkâr Hacı Bektaş Veli! Hakikate bağdaş kurdun, Hünkâr Hacı Bektaş Veli!   Sevda nazarıyla baktın, Gönülden gönüle aktın, Karanlığa kandil

1 döktüm mürekkebi kağıda çocuk sevinciyle yolladım beyaz güvercinimi kalbime işlendi ilmek ilmek dakikalar antik kilim çıktı ortaya görenler hayrete düştü bu da neyin

– Mutsuzluğun gölgesi hiç düşmesin yüzüne, Gözyaşı bende kalsın, gülen sen ol sevdiğim! Yer ayır saklanayım, yüreğinin gizine; Dünyadaki yerimi bilen sen ol sevdiğim.

hülyalı bir bakıştı anlamlandırmaya çalıştığım ümitlerini masum bir duyguyla yaşayıp erteleyen lakin bir hayat var bakışlarda maviye düşen yalın sade Allah vergisi güzellik aynaya yansıyan ay düşmüş sandım

* Dağılıp kırılıyor çiçekler üşüyünce Ne zaman gökyüzüne baksam solgun İçimde ağlayan suyu serin bir bir pınar var. Işıkları açmayın, görmeyin yaram derin. *

belki de bilmiyorlar, gerçekten bilmiyorlar akıl gerektirmeyen hakikati yağmuru buluttan zannediyorlar rüzgarı güneşten ve aşkı bir çift gözün tutuşturduğu ateşten nedensellik kafesine hapsettiler vesileleri

Menfaate özel önem verenden Hayır gelmez, değer verme hiç değmez. İlişkiyi çıkar için kurandan Hayır gelmez, değer verme hiç değmez. * Hep isteyip hiç

* bir sevda dergahında deli gönül demlenir bir dilber kucağında âşık nefsi gemlenir * ah nasıldır bir bilsen içimdeki yerini kaç kere baskın verdin

* Kaybolmasın ömrünce sevginin coşkun dili, Sen gidince yas tutsun koca ülke adına. Varlığınla tüm canlar ersinler muradına, Gittiğin yörelerde yansın dostluk kandili. *